Juridisch & Fiscaal
Vandaag hebben we kennis gemaakt met onze fiscaal adviseur. Was een direct goed gesprek vol enthousiasme en nuttige tips. Ze gaat een aantal zaken voor ons uitzoeken in Spanje, maar het lijkt erop dat we het beste een Spaanse BV (een SL) kunnen gaan starten, maar voorlopig wel binnenlands belastingplichtig kunnen blijven. Dat scheelt een hoop rompslomp en bovendien hoeven we dan niet onze sociale verzekeringen (o.a. AOW-opbouw) stop te zetten.
25 September 2009 0 ReactiesJorn & Mia
Eind december 2008 reisden we wederom naar de Pyreneeën, ongeveer hetzelfde gebied als afgelopen zomer. We hadden een appartementje gehuurd in St. Lary Soulan (net nog aan de Franse kant) en vandaar uit gingen we via een Nederlandse makelaar een aantal oude huizen gaan bekijken in de regio Alto Aragon.
Ook hadden we via-via nog een tip gekregen om met een Nederlands/Deens stel kennis te gaan maken die daar zelf een vakantieverblijf runden. We hadden geen afspraak gemaakt, maar toen we min of meer toevallig langs hun dorp reden, gingen we toch even kijken of ze thuis waren. Net toen een onverstaanbare Spanjaard (Tonin, onze toekomstige buurman, zo bleek later) ons omstandig aan het uitleggen was waar hun huis lag, kwam Jorn aanrijden in grote Lada Niva. We maakten een praatje en spraken af om ‘s middags thee te komen drinken als Mia er ook was.
‘s Middags was het gelijk supergezellig en we spraken af twee dagen later terug te komen om een toer door de omgeving te maken en nog ergens een stukje bouwgrond te bekijken. Dit werd een mooie en nuttige tocht, maar we merkten ook dat de crisis hier nog niet had toegeslagen. Ons idee om voor een prikkie een oude boerderij te kopen en/of een stukje grond, bleek helaas niet reëel.
Terug in St. Lary Soulan kregen we op 30 december een SMS van Mia: ‘Komen jullie hier Oud & Nieuw vieren? En we hebben ook nog een plannetje….’ Daar waren we wel voor in en uiteraard waren we ook nieuwsgierig. Oud & Nieuw was geweldig met alleen maar blije Spanjaarden op een mooi oud dorpspleintje en de volgende dag kwam de grote verrassing. Mia vertelde dat ze hadden bedacht dat wij voor een bepaalde periode hun vakantieverblijf zouden kunnen huren om te ontdekken of het runnen daarvan echt wat voor ons zou zijn. Dit was natuurlijk een fantastisch aanbod, maar we moesten het even op ons in laten werken, nu werd ‘t namelijk ineens allemaal wel heel concreet.
We spraken af op 31 januari in Den Haag weer bij elkaar te komen en dan het hele idee nog ‘s rustig te bespreken. Eigenlijk wisten we een paar dagen later al zeker dat we ‘t wilden doen, maar op 31 januari hebben we officieel de knoop doorgehakt: we gaan ‘t gewoon doen!!!
0 ReactiesDus toch de Pyreneeën
Na het avontuur in Roemenië was het in 2008 tijd om alsnog de Spaanse Pyreneeën aan een vergelijkbare inspectie te onderwerpen. In eerste instantie gingen we naar de Catalaanse kant, omdat die relatief makkelijk aan te reizen is vanuit Barcelona. We kwamen er echter al snel achter dat meer mensen dit hadden bedacht. In de buurt van Ribes de Flores en Nuria was het druk en toeristisch met veel weekendgasten uit Barcelona en omgeving. Niet echt de sfeer die wij voor ogen hadden.
Vervolgens reden we door naar de regio Aragon, dat ligt meer in het midden van de Pyreneeën. We kampeerden in de Valle de Pineta, vlakbij het Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido. Wat was het daar onbeschrijfelijk mooi! We deden een tweetal wandeltochten en ondanks het feit dat het hartje zomer was, kwamen we amper mensen tegen. De mensen die we wel spraken, waren vriendelijk en gastvrij, dit voelde goed.
We waren nog niet terug in Nederland of we besloten er in de winter weer heen te gaan. Zien en voelen hoe de wintermaanden in de Pyreneeën zijn en wellicht ook alvast met een paar makelaars afspreken om wat geschikte lokaties te bekijken.
0 ReactiesPrachtig, maar lastig
In de zomer 2007 hebben we ruim drie weken in Roemenië rondgereisd en de Karpaten bezocht. Het land is prachtig, de Karpaten zijn fantastisch (met de beklimming van de Mt. Moldoveanu als letterlijk hoogtepunt), maar we hadden er toch geen goed gevoel over. De Roemenen die we spraken, verklaarden ons voor gek. Men is niet trots op hun eigen land, de corruptie is nog niet uitgebannen en veel jonge Roemenen vertrekken naar Italië of Spanje om daar hun geluk te zoeken.
Terug in Nederland concludeerden we dat het een heftig avontuur zou worden in Roemenië en dat er zeker kansen liggen, maar dat ‘t net een brug te ver was om ons daar ook daadwerkelijk te gaan vestigen.
0 ReactiesKarpaten of Pyreneeën?
We wisten inmiddels zeker dat Nieuw-Zeeland of Brazilië te ver zou zijn. Vrienden en familie op meer dan een dag vliegen verwijderd, dat zagen we niet ztten. We dachten dus na over een goede lokatie in Europa voor onze plannen.
In eerste instantie dachten we aan de Spaanse Pyreneeën of aan de Sierra Nevada vanwege de relatieve onbekendheid t.o.v. de Alpen en de Ardennen. Bovendien zijn we beiden liefhebbers van de Spaanse eet-, drink- en leefgewoontes. Maar later bedachten we dat de Karpaten misschien ook perspectief bieden. Nog onbekender, grond en levensonderhoud goedkoper, Oostblok in opkomst (Roemenië was toen net tot de EU toegetreden), daar moesten we eerst maar ‘s gaan kijken….
0 ReactiesGrotten in Brazilië
In 2005 reisde Judith en ik een paar weken door Brazilië. We kenden elkaar nog niet zo lang en fantaseerden wat over onze toekomst. Nadat we ergens in het binnenland vanuit een idyllische plek een spannende grottenexpeditie hadden ondernomen, stelde Judith voor dat we misschien samen iets in die richting zouden kunnen gaan ondernemen.
Bij mij kwamen alle eerdere ideeën over een dergelijke stap weer boven en zo’n plan wordt natuurlijk alleen maar leuker en interessanter als je er samen mee aan de slag kunt gaan.
0 ReactiesHet eerste idee
In 2002 vroeg mijn Nieuw-Zeelandse oudoom Rob Pool aan mij of ik met hem mee wilde denken over hoe hij zijn 80 hectare tellende bosbouwbedrijf aan een Europeaan of Amerikaan zou kunnen verkopen. Ik sprak hierover met een aantal mensen, waaronder Piet de Ruiter. Piet vroeg: ‘Waarom koop je het niet zelf?’.
Ik heb daar serieus over nagedacht. Bosbouwer wilde ik niet worden, maar Nieuw-Zeeland is ook een paradijs voor outdoorsporten en daar een bedrijf in beginnen, dat zag ik wel zitten. Uiteindelijk ging het feest toen om een praktische redenen niet door, maar de kiem voor een dergelijke avontuur was wel gezaaid.
3 Reacties